به نام آن که هر چه داریم همه از اوست

سخنی با دانش آموان  گرامی                                             

عزیزان پس از چندین ماه با هم بودن اکنون فرصت خوبی است که دمی با شما سخن بگویم و آنچه که همیشه در ذهن داشتم و گاه گاه نیز در مراسم صبحگاه برایتان گفته ام به صورت خلاصه بیان کنم و سرلوحه همه سخنانم این است که قدر لحظات سالم بودن خود را بدانید و در برابر پروردگاری که این نعمت را به شما داده همواره سپاسگزار باشید .

وقتی که ما انسان ها به توانایی های خود نگاه می کنیم ، محدودیت های فراوانی را در آن احساس می کنیم که با همین محدودیت ها ، کارهای شگرفی را از خود بروز می دهیم ، برای مثال به گوش و چشم می پردازم که با حجم گوش خود چه صداهایی را با ارتعاش های گوناگون می شنود و یا با همین چشم کوچک خود چه پدیده های بزرگی را می بینیم و حتی وسیله ی شتشوی آن از درون همواره در حال کار است .

                                  

در زمستان های سرد با آمدن خون به سطح پوست گرمای بدن حفظ می شود و در تابستان که ماجرا تغییر می کند با عرق کردن گویی تنفسی برای پوست به وجود می آید و پیامد آن خنک می شویم و براستی که شیخ اجل سعدی در برابر شماردن این همه نعمت گفته :

از دست و زبـــــــــــان که بر آید       کز عهده شکرش بدر آید

بنده همان به که ز تقصیر خویش      عذر به درگاه خدای آورد

امیدوارم در این روزها که از سوی سازمان جهانی بهداشت روز تندرستی و سلامت نام گذاری شده ، همواره در نهایت صحت  سلامت به سر بری وقدر بدانی و از آن به خوبی محافظت کنی . بدون شک گاهی غفلت های کوچ زیان های جبران ناپذیری را برجای می گذارد که امیدوارم همیشه شما از چنین حوادثی به دور باشی .

در این جا لازم می دانی که یادآوری کنم همه ی همکاران من در مجتمع چه اسال و چه در سال های آینده برای شما مشاوران خوبی هستند تا شما همواره از نعمت این گنج خداد یعنی جوانی و سلامتی به خوبی بهره بگیرد و آنچه را که آموخته اید هم به دیگران بیاموزید و هم در رعایت آنان بگوشید که تنها راه درست زنده کردن همین رعایت بهداشت فردی است که حتما به بهداشت اجتماعی و جانعه هم منتهی هواهد شد و همگان از مزایایش بهره می برند .

 

                                                       ایّام به کام

                                            مربی بهداشت مجتمع – مژگان مستقیمیان

                                                             فروردین 1۳۸۹             

 

 

 

در پی بهانه ای بودم تا ............................

روز هفتم آپریل  که امسال مصادف با 18 فروردین 1389روز جهانی بهداست است و مردم در سراسر جهان این روز را بزرگ می دارند تا بدین وسیله ارزش انسان سالم را به همگان یادآور شوند و در این میان مؤسسات گوناگون خصوصاً نهادهای تعلیمی و تربیتی در آموزش بهداشت جسم و روان وظیفه مهمی دارند که باید از سوی مخاطبین خود نیز حمایت شده و راه کارهای گسترش و محافظت از این منبع لایزال به خوبی بیابند .

در کشور عزیزمان ، ایران ، برای افزودن بر ارزش این موضوع هفته ای را با نام هفته بهداشت وسلامت تعیین کرده اند که در این میان برنـــامه های متنوعی برای دانش آموزان تهیه می شود که با نگاهی به بهداشت جسم و شاید آن هم بیشتر جنبه ی ظاهر انسان مورد توجه فرار گیرد و من در این دل نوشته ی کوتاه برآنم تا بعد بااهمیت دیگری را که به بهداشت روانی معروف است ، مورد تجزیه و تحلیل قرار دهم .

البته در پنهان انسان ها که به سادگی قابل دیدن نیست روح انسانی قرار دارد که بخش بزرگی از توجه در سلامت انسان را باید به خود جلب کند . شاید روزگاری سخن « عقل سالم در بدن سالم است » بسیار جذاب بود اما اکنون باید افزود که داشتن روحی آرام و کنترل شده سرمایه نیکی و سعادتمندی است که سبب می شود هم فرد مورد نظر از جنبه های مختلف زندگیش به نیکی بهره بگیرد و هم در شادابی جامعه قدم های مثبتی را بردارد .

شاید شما هم یکی از موافقان من باشید که افراد برای بیماری های جسمی خود سریع به فکر مداوا هستند اما هیچ وقت در فکر اندیشه روان  نیستند متاسفانه باید این حقیقت تلخ را پذیرفت که برخی در پیله خود متولد شده و در آن جا دیر زمانی زندگی می کنند و سرانجام در عین ناشناسی سر بر بستر خاک می گذارند و انگار نه انگار که کسی آمد و کسی رفته در حالی که حداقل باید از پروانه درس بیاموزیم و پیله ی خود را راه کرده ودر فکر به پرواز درآوردن احساس و عاطفه و پرورش روح انسانی قدم برداریم و همواره مشکلاتی که آن را تهدید می کنند با درایت و خردمندی پشت سر بگذارد ، براستی که شاعر ارزشمند زیبا سروده که

شکست شیشه ی دل را مگو صدایی نیست         که این صـــدا به قیامت بلند می گردد

می خواهم از این بحث این نتیجه را بگیرم که جسم ارزش محافطت بسیاری دارد ولی چرا از توجه به روح و روان خود بازمانده ایم و به آن توجه نمی کنیم و یا اگر خود در این موضوع به کسب موفقیت های نائل امده ایم چرا به فکر این نیستیم که باری از دوش دگران برداریم و با همدلی ها و همحسی ها به کمکش بشتابیم . براستی که نکته ی فراموش شده همین است و باد توجّه داشت که بهترین مشاوران در زمینه پزشکان ماهر و دلسوز هستند .

نکته ی دیگری که لازم می دانم یادآوری کنم این است که در نزد برخی افراد گفت و گو با پزشک اعصاب و روان کاری منفی و گاه خجالت آور است و سعذ در مخفی کردن آن داریم  در حالی که باید این تفکر را از خود به دور کنیم و گاه گاهی در نهایت سلامت به دیدار پزشکی با این تخصص برویم و او نیز با سخنان زیبای خود بذر امید و دوست داشتن و زندگی کردن را دل ما می پاشد .همانگونه که هر شش ماه یکبار به دیدار دندان پزشک می رویم ، حداقل به همین صورت هم  با روانشناسی صحبت مکنیم و یافته های علمی و تجربیات دیگران را سرلوحه ی کار خود قرا دهیم و آماده ی زندگی شویم و نه آن که با روحی ناآرام همواره در انتظار حوادث ناگوار ساخته ی ذهن هود باشیم .

بیاید با یگدیگر پیمان ببندیم که به سلامتی روح خود نیز مقید باشیم و برای آرامش خود که مستقیما در جو خانواده و جامعه تأثیر بسزایی خواهد داشت ، قدم های اساسی برداریم .

 

شعار روزهای جهانی بهداشت

 شهر نشینی و سلامت

 

این شعار توجه هر انسانی را به خود معطوف می کند و هشداری به انسان ها می دهد که گویا زندگی شهرنشینی با تمام مظاهر تمدن و زیبایی های چشمگیرش هنوز خطری برای سلامت انسانبه شمار می آید . نیک می دانید که هر شعاری بر اساس شعوری آگاهانه مورد توجه قرار می گیرد ، چرا که گویی انسان ها در عصر رویش سیمان و آهن و برج ها در برابر از دست دادن سلامت خود به شهرنشینی رسیده است و راستی که امروزه از پیاده روی مردم به قصد ورزش ویا رسیدن به مقصد کمتر خبری هست ، حتماً می گویید : شهرها بزرگ شده اند  جانا نکته همین است و بس .

                    

 

موضوعات اصلی شعار سازمان بهداشت جهانی

عوامل اجتماعی مرتبط با سلامت

سلامت محیط

سلامت جاده ای

شیوه های زندگی سالم

امنیت

سلامت غذا